Wat het is…

 


 


 Onderstaande tekst komt uit de aanvraag voor een subsidie van de onderwijspioniers.

We maken een transitie van de maatschappij mee. De vraag naar werkers die creatief zijn, samen kunnen werken, innovaties snel kunnen en durven gebruiken, en zelf verantwoordelijk zijn voor datgene dat ze willen leren, wordt steeds groter.

Het aanleren van deze complexe vaardigheden (ook wel eens “21st century skills” genoemd) kan slechts in zeer beperkte mate in de reguliere lessen plaatshebben. Tijdens het volgen van een online cursus van MIT las ik een artikel over leren tijdens onze kleuterjaren. Het artikel is een pleidooi om leerlingen meer te laten leren zoals in de kleutertijd. Je verzint wat, je maakt het, je speelt ermee, laat anderen je idee zien, bedenkt hoe het anders kan en begint weer opnieuw. Kortom onderwijs zonder vooropgesteld plan of leerdoel. De nieuwsgierigheid van de leerling fungeert als motor.

Maar hoe creëer je ‘de speelplek’ die past bij leerlingen in het VO? Wat is het jong volwassene-equivalent voor blokken, krijt, poppen en LEGO? Het materiaal moet open genoeg zijn om je eigen ideeën ermee te kunnen realiseren en tegelijkertijd zo laagdrempelig zijn dat je er meteen mee aan de slag wil en kunt. De razendsnelle ontwikkeling van de technologie de afgelopen jaren heeft een gelukkig een heleboel “speelgoed” opgeleverd. De bekendste zijn: Littlebits, elektronische componenten die magnetisch aan elkaar te zetten zijn, MakeyMakey, een interface die de fysieke wereld koppelt aan de computer, Cubelets, waarmee je snel modulaire robots bouwt, 3D-printers, waarmee je snel een voorwerp kunt maken en eenvoudige computertalen zoals Arduino en Scratch.

Ik denk dat het nu, met behulp van genoemde producten, mogelijk is om een onderwijsruimte te creëer waarin in leerlingen weer leren zoals ze dat op de kleuterschool deden: FABklas!

 

De Populier een FABklas

Het idee van een FABklas past heel goed bij onze school, de Populier. We zijn als school al tien jaar bezig met stromen-onderwijs (sport-, cultuur-, science-stroom) waarbij het idee van de leerling een belangrijke leidraad is. Er is veel ervaring met projecten waarin leerlingen zelf dingen maken en onderzoeken. Maar tot nu is dit altijd binnen de door de docent gestelde grenzen. De FABklas zou een plek zijn waarin we een volgende stap maken in ons onderwijs. We bieden een inspirerende omgeving waarbinnen de leerlingen zelf aan de slag kunnen. Een omgeving waar we samen met de leerling maken en onderzoeken. Het past mooi bij het motto van de school: “Samen doen we het beter.”

 

Een experiment

FABklas vormt een verkenning van het informele leren. Ik hoop dat het een manier is om creatieve talenten van leerlingen te stimuleren en ontwikkelen. Tegelijkertijd hoop ik wijzer te worden over waar onze leerlingen behoefte aan hebben. Wat kunnen ze al goed  en wat moet nog ontwikkeld worden? We kiezen in eerste instantie voor een naschoolse opzet. Deze opzet zorgt ervoor dat het eenvoudig te transfereren naar andere scholen. Vanwege de aard van het idee zou elke school dit breed en smal kunnen invoeren. En leerlingen en docenten die samen leren, dat zou iedereen die van onderwijs houdt, zeer moeten aanspreken.

Gepost in

Geef een reactie